Wycieczkowo 25 - Zoo Wrocław

Hej!

W ubiegłym miesiącu spontanicznie wybrałam się do Zoo. Moja kochana kumpela Kasia w ostatniej chwili zauważyła, że ma 2 vouchery tracące już ważność i zaproponowała mi super wycieczkę, za którą jeszcze raz bardzo dziękuję ^^

Ogród Zoologiczny we Wrocławiu jest najstarszy w Polsce. W tym roku świętujemy jego 150 lecie. Bilet do Zoo jest dosyć drogi (30 zł), nie mniej jednak na turystów czeka wiele atrakcji!

Obiekt daje schronienie dla 7000 zwierząt, które tworzą ok. 1000 gatunków. Ciekawostką jest fakt, że w latach 1971 - 2001 we Wrocławskim Zoo reżyserowany był program ,,Z kamerą wśród zwierząt" prowadzony przez małżeństwo: Hannę i Antoniego Gucwińskich.

Mój faworyt osiołek. Jako jedyny chciał ze mną rozmawiać, nie uciekał i nie odwracał się do mnie tyłem. Chyba poczuł pokrewieństwo :D

Przyznam, że miło zobaczyć na żywo zwierzęta z różnych stron świata. Wiele z nich ma wytyczone terytoria i zakres swobodnego działania. Niestety, mnóstwo zamkniętych zostało w klatkach i nie sposób nie zauważyć smutnego spojrzenia różnych istot. Szczególnie żal mi było ptaszków tak tęsknie śpiewających i krzyczących ,,Wypuście nas podli ludzie"!

Na pewno największa atrakcja ostatnich miesięcy to otwarte w październiku podobno jedyne na świecie poświęcone faunie konkretnego kontynentu: Afrykarium i pierwsze w Polsce: Oceanarium. Miałam okazję być wcześniej w hiszpańskim i niemieckim Oceanarium i z radością stwierdzam, że nasze - polskie nie odbiega od zachodnioeuropejskich swoim standardem. 

W ogromnym akwarium nie brakowało różnych gatunków śmiesznych rybek oraz gadów:

Hipopotam ziewał z nudów :)

Zadowolona obejrzałam wraz z Kasią sztuczki kotików afrykańskich (różniących się od fok jedynie posiadaniem uszów) podczas procesu ich karmienia.

Najbardziej polubiłam genialne pingwinki nieloty, które zabawnie dreptały po lądzie, aby za chwilę znaleźć się w wodzie i płynąć z prędkością 20km/h.

Niedzielny poranek uważam za niezwykle udany. Sezon wycieczkowy ogłaszam rozpoczętym :)

Dzień, który zmienił wszystko

Hej!
Dzisiaj post czytelniczy :)

      Tytuł: ,,Dzień, który zmienił wszystko"
      Autor: Catherine Ryan Hyde
      Rok wydania: 2014
      Ilość stron: 416
      Okładka: Miękka ze skrzydełkami









Fabuła:

         Niemal 50letni Nathaniel prowadzi monotonne życie w nieszczęśliwym małżeństwie. Pewnego dnia los mężczyzny diametralnie się odmienia. Bohater podczas porannego polowania na dzikie kaczki znajduje w lesie (porzucone przez matkę) wyziębnięte niemowlę. Nathaniel chciałby adoptować chłopca, jednak dziecko trafia do rodzinnego domu babci. Po 15 latach, starsza kobieta zdaje sobie sprawę, że nie potrafi poradzić sobie z krnąbrnym wnukiem i oddaje Nata do mężczyzny, który uratował życie chłopakowi. Dwaj imiennicy muszą nauczyć się ze sobą współpracować.

       Książka jest dosyć gruba objętościowo, spodziewałam się, że będę ją czytać długo. Wzięłam lekturę do ręki i... przepadłam! Nie odłożyłam jej na półkę dopóki nie dotarłam do ostatniej strony. Pod koniec powieści rzewnie się rozpłakałam. Nie spodziewałam się, że ,,Dzień, który zmienił wszystko" tak bardzo mnie poruszy, treść skłoniła mnie do wielu refleksji, a ogrom emocji nie pozwolił mi w nocy spać.

     Fabuła książki prowadzona była dwutorowo, na przemian - z perspektyw obu głównych bohaterów. Egzemplarz charakteryzował się dużym drukiem i krótkimi rozdziałami. Moim zdaniem na uwagę zasługuje również piękna okładka.

       Historia napisana przez Catherine Ryan Hyde jest niezwykła. Opowieść o bezinteresownej miłości, przyjaźni, wybaczaniu, dojrzewaniu, przemijaniu i śmierci wstrząsnęła mną do głębi. Niewielu ludzi na świecie chce pomagać nie oczekując nic w zamian. Pytany ciągle o powód angażowania się w wychowanie Natana, starszy mężczyzna odpowiadał: ,,A dlaczego nie? Co niesamowitego zrobiłem poza tym w swoim życiu?"

       Dzieje uratowanego chłopca śledzimy od narodzin do 39 roku życia. Czytelnik dowiaduje się jak drobne wydarzenia z dzieciństwa mogą wpłynąć na dalsze dzieje zwykłych ludzi. Natan bardzo przywiązał się do znalezionego pisklęta - babcia szybko wyrzuciła z domu ukochanego ptaka, co sprawiło, że chłopiec nie mógł kobiecie później zaufać. Nastolatek szybko zszedł na złą drogę: kradł, uciekał z domu, napadł z bronią na stację benzynową, aż w końcu trafił do więzienia. Tylko dzięki Nathanielowi, chłopak zmienił swoje postępowanie, prawdziwa miłość przyszywanego dziadka roztopiła zimne serce bohatera.

        Autorka opisuje również znaczenie pasji każdego człowieka. Zdarza się, że nagłe wypadki bądź po prostu mniejszy talent nie pozwalają na kontynuowanie kariery w wymarzonym zawodzie. Zawsze jednak znajdą się rówieśnicy potrzebujący naszych profesjonalnych rad. Dobrze jest im pomóc, bo radość dawania innym czegoś, czego sami nie możemy mieć jest jeszcze ważniejszym szczęściem, zawiść i zazdrość wcale nie przyniosą ulgi.

        Najistotniejszym punktem książki jest jednak śmierć. Wszyscy umrzemy, a zachowujemy się jakbyśmy mieli żyć wiecznie. Nigdy nie wiadomo, kiedy przyjdzie na nasza kolej na przeprowadzkę do innego świata. Warto zatem nie kłócić się z najbliższymi, wyjaśnić sobie różne nieporozumienia, aby nie żałować później swoich błędów. Ponadto, zauważyć należy jak życie zatacza smutne koło. Najpierw dziadkowie, rodzice opiekują się nami - przewijają nas, karmią, myją, a kilkadziesiąt lat później opiekunowie oczekują takiej samej pomocy od ukochanych dzieci. ,,Dzień, który wszystko zmienił" to bardzo wartościowa książka, którą serdecznie polecam. Moja ocena 9/10.

Pinokio

Hej!

Kiedy byłam ostatnio w Biedronce, zauważyłam w atrakcyjnej cenie książkę (9,99zł) z serii Perły Literatury Młodzieżowej. Żal było mi nie wziąć lektury dzieciństwa!

    Tytuł: ,,Pinokio"

    Autor: Carlo Collodi

    Rok wydania: 2014 

    Ilość stron: 176

    Okładka: twarda

Fabuła:

          Gepetto chce wystrugać z drewna pajacyka. Zauważa, że jego rzeźba: mówi, biega, śmieje się. Mężczyzna postanawia nazwać kukiełkę Pinokio. Drewniany chłopiec nie chce się uczyć, ciągle popada w tarapaty i ma mnóstwo przygód. Jedną ze spotkanych w jego życiu osób jest Dobra Wróżka, która obiecuje mu, że jeśli będzie grzecznym dzieckiem - za pomocą czarów przemieni go w prawdziwego chłopca. Pinokio dąży do zrealizowania marzenia, jednak ciągłe kłamstwa sprawiają, że rośnie mu nos. Czy pajacyk zrozumie, że nauka jest dla niego najważniejsza? Czy zostanie za swoje postępowanie nagrodzony?

            Bajkę o Pinokiu pamiętałam niewyraźnie. Chętnie odświeżyłam sobie wspomnienie o jego losach. Byłam zaskoczona jak wiele kłopotów miał drewniany chłopiec. Pajacyk spotkał na swojej drodze oszustów: kota i lisa; uciekł do krainy Zabawkownii, gdzie został zamieniony w osła: a nawet połknął go rybopies. 

       Książkę przeczytałam bardzo szybko. Zachwyciły mnie bajowe zwierzątka, które mówiły. Lektura przekazuje czytelnikowi ukryte wartości: nauka, praca i bycie uczciwym są jedyną drogą do szczęścia. Szachrajstwo nie popłaca, bo karma prędzej czy później wróci do mściwej, leniwej osoby. Nie można również słuchać przypadkowo poznanych podejrzanych postaci, naiwna wiara w szybką poprawę swoich warunków życiowych może stać się źródłem prawdziwych problemów. Przede wszystkim, warto jednak pamiętać, aby być posłusznym rodzicom, bo oni zawsze chcą dla swoich dzieci najlepiej.

            Zachęcam do lektury ,,Pinokia" jeśli nieznane są Wam losy pajacyka lub chcecie przypomnieć sobie jego przygody. Moja ocena to: 8/10.

Edit: W najbliższym czasie będzie mnie mniej w blogosferze. Niestety, mam obecnie bardzo trudną sytuację rodzinną i brak mi weny na pisanie notek.. Jeśli kiedykolwiek mieliście wątpliwości, że ktoś w śpiączce nic nie słyszy, to zapewniam Was, że tak nie jest, dzisiaj się o tym przekonałam!

Opowieści Pana Rożka

Hej!
Dzisiaj recenzja książeczki, którą wygrałam kilka lat temu :)

     Tytuł: ,,Opowieści pana Rożka"
     Autor: Małgorzata Gutowska - Adamczyk
     Rok wydania: 2012
     Ilość stron: 64
     Okładka: twarda

        Pan Rożek sprzedaje dzieciom lody, najchętniej o smaku baśni. Maciek z przyjemnością kupuje smakołyki, które mają w sobie zamrożone wspaniale opowieści.

        Książka zawiera 3 historie z uwagą wysłuchane przez małego chłopca. Wszystkie bajki cechują się mądrymi przesłaniami. Najbardziej spodobała mi się baśń numer 2 o smutnych zabawkach. Dzieci niepotrzebne rzeczy rzucają pod łóżko, gdzie przedmioty kurzą się i starzeją - zastępują je nowe, zmodernizowane zabawki. Układanka pogodziła się ze swoim marnym losem leżenia w ciemności lecz dzięki zabawnej śwince stała się ponownie szczęśliwa. Morał opowiadania nawiązuje do przyjaźni, bez nich życie jest nic nie warte i szare, to nasi najbliżsi są przyczyną najmniejszych na co dzień radości.

       Lektura obfituje w piękne treści. Dodatkowo, szalenie podobały mi się cudowne ilustracje Wandy Orlińskiej, która jest autorką charakterystycznych zdjęć m.in. do popularnych książeczek z serii ,,Poczytaj mi mamo". Książeczka może być wspaniałym prezentem dla dzieci (i ich rodziców :)). Moja ocena: 8/10.

,,Opowieści pana Rożka" biorą udział w wyzwaniu: POLACY NIE GĘSI III

Ostatni tydzień byłam bardzo zajęta, ale mam nadzieję, że niedługo uda mi się nadrobić zaległości na Waszych blogach. Miłego weekendu! Ja dzisiaj świętuję rodzinnie 80 urodziny babci - najpierw w kościele, a potem uroczyście w restauracji, także będzie się działo :)

Pierwsza na liście

Hej!
Dzisiaj zapraszam na recenzję książki popularnej polskiej pisarki.






  Tytuł: ,,Pierwsza na liście"
  Autor: Magdalena Witkiewicz
  Okładka: miękka
  Ilość stron: 349
  Rok wydania: 2015








Fabuła:

         Karola, Ina, Grażyna, Róża i Patrycja spotykają się przy ognisku aby opowiedzieć sobie historie, które splotły ich losy na zawsze. Patrycja wygrała walkę z białaczką, ale gdyby nie pomoc otaczających ją kobiet, nie pokonałaby wyroku śmierci.

         Witkiewicz w swojej najnowszej książce nawiązuje do choroby nowotworowej. Autorka zachęca ludzi do oddania szpiku kostnego, bo w ten sposób możemy uratować życie swoim bliźniakom genetycznym. Mnóstwo młodych osób musi odejść z tego świata (pozostawiając w żałobie najbliższych), bo nie doczekali się w terminie odpowiedniego dawcy lub wybawiciel w ostatniej chwili wycofał się odbierając jedyną iskierkę nadziei.

       ,,Pierwsza na liście" to zbiór przemyśleń głównych bohaterek. Kobiety wspominają pierwsze miłości. Niektóre z historii zakończyły się w sposób bajkowy, a inne niestety tragicznie. Witkiewicz opisuje pięknie pojęcie przyjaźni. Czy zdrada i odebranie narzeczonego najbliższej osobie jest do wybaczenia? Warto pamiętać, że karma zawsze wraca, kochankowie przychodzą i odchodzą; prawdziwa przyjaźń powinna być wieczna, ona potrafi przetrwać wszystkie burze.

         Autorka potwierdza, jak ważne są więzi rodzinne, to dzięki nim życie ma sens. Wszelkie kłótnie i nieporozumienia trzeba wyjaśniać od razu, bo z każdym rokiem strach i wyrzuty sumienia będą coraz silniejsze. Kolejną istotną kwestią poruszaną przez autorkę są retrospekcje z młodości. Osoby, z którymi dzieliliśmy nasze dzieciństwo i kolejne beztroskie lata szkolne zostaną w naszej pamięci na zawsze. 

          Książkę przeczytałam niezwykle szybko, zdziwiłam się nawet krótkim czasem spędzonym z powieścią. ,,Pierwszą na liście" podzielono na części, które stanowiły rozdziały opowiedziane z perspektywy każdej z głównych bohaterek. Wspaniałym pomysłem było również umieszczenie fragmentów polskich piosenek rozpoczynających osobne historie.

         Uważam, że trochę zbyt obszerną część poświęciła autorka Karoli i jej cudownej, niespodziewanej miłości, w pewnym momencie zrobiło się bardzo słodko. Witkiewicz słusznie podkreśliła, że na znalezienie odpowiedniego partnera nigdy nie jest za późno, zakochać się można zupełnie przypadkowo niezależnie od wieku. Kilka fragmentów książki mnie wzruszyło, chociaż spodziewałam się większych emocji - śledząc inne wychwalające ,,Pierwszą na liście" recenzje w blogosferze. Moja ocena to 7.5/10.

Lektura bierze udział w wyzwaniu:  POLACY NIE GĘSI III

Niebko

Cześć!
Dzisiaj recenzja książki, którą kupiłam u autorki na wrocławskich targach w grudniu.

   Tytuł: ,,Niebko"
   Autor: Brygida Helbig
   Okładka: twarda
   Ilość stron: 317
   Rok wydania: 2013

Fabuła:

       Marzena poznaje ze szczegółami zagmatwaną historię ukochanej rodziny. Jej rodzice - Basia i Waldek opowiadają córce o smutnych przeszłościach swoich rodów. Wybuch drugiej wojny światowej zmienił ich losy na zawsze, niespodziewanie połączył drogi Polaków i Niemców.

      ,,Niebko" otrzymało nominację do Nike 2014. Po egzemplarz sięgnęłam z nieukrywanym zainteresowaniem. Przyciągnęła mnie hipnotyzująca okładka, ładne wydanie i zachęcający opis z tyłu książki, który brzmiał bardzo tajemniczo. Spodziewałam się mrocznych sekretów, jednak trochę się zawiodłam.

      Helbig interesująco przedstawiła historię bohaterów ,,Niebka". Basia mieszkała na terenie dzisiejszej Białorusi, podczas wojny wywieziono ją wraz z rodziną do Kazachstanu, ostatecznie Drzewuccy otrzymali lokum po wypędzonych Niemcach na terenie Ziem Odzyskanych. Mały Willi miał obywatelstwo Polskie, lecz z pochodzenia był Niemcem. Jego dom znajdował się na pograniczu polsko - ukraińskim. Familia Kellerów dostała rozkaz zajęcia mieszkania Polaków w Wielkopolsce, Willi miał obowiązek służenia w Hitlerjunge, a propaganda führera odnosiła pozytywne zdaniem dyktatora skutki i mieszała ludziom w głowach. Po wojnie, role zwyciężonych i poszkodowanych szybko odwróciły się, tym razem to Polacy wprowadzili się do domów Niemców, a zachodni sąsiedzi stali się ich parobkami. Willi zmodyfikował swoje imię i nazwisko, postanowił pozostać w rodzinnym kraju, pomimo tego, że zaznał wiele krzywd w obozie, a jego brat zachęcał go do przeprowadzki do prawdziwej ojczyzny. Losy Basi i Waldka połączyły się w Szczecinie.

         Dzięki autorce poznałam dzieje Polaków na Wschodzie, z zaciekawieniem czytałam o ich tradycjach. Dowiedziałam się, że nasi rodacy żyli na Kresach w przyjaźni z Niemcami, Żydami, Ukraińcami, Rosjanami. Niestety, Hitler zniszczył pozytywne więzi, wcześniejsi sąsiedzi zostali wrogami, jego demagogiczne przemowy i przerażająca bieda w społeczeństwie stały się wyznacznikiem nienawiści. Po wojnie, Stalin pogłębił szerzącą się agresję.

        Bohaterowie ,,Niebka" całe życie ciężko pracowali i zapomnieli o drobnych radościach życia. Dzięki harówce stawali się coraz bogatsi - pierwsi w okolicy mieli radio, czarno biały telewizor, trabanta, jednak nie dysponowali wolnym czasem dla dzieci, nie nauczyli się odpoczywać.

           Książka przekonuje czytelników jak ważne są więzi rodzinne. Szczególnie dziadkowie odgrywają w życiu istotną funkcję, dopiero po śmierci najbliższych docenia się ich cichą obecność. Helbig zarysowała obraz egzystencji w szarym PRL - u, który wcale nie był taki bezbarwny. Dzieci bawiły się razem na podwórku, młodzież wspólnie odgruzowywała miasta - wśród tańców i śpiewów w ramach wolontariatu odbudowywano zniszczone przez wojnę miejsca. Ulicami pędziły konie, a pchanie trabanta traktowano jako niecodzienną rozrywkę. Osoby, które spędziły większość życia na wsi, nie umiały odnaleźć się wśród blokowisk (zamknięci w małych mieszkaniach tęsknili za wolnością lasów, bezkresem pól). Dodatkowo, nigdy nie brakowało zboczeńców, pedofilów, ekshibicjonistów, jednak nikt nie nagłaśniał ich działań tak systematycznie jak dzisiaj.

       Dzieło nie jest pozbawione wad. Pomimo jej niewielkiej objętości, lekturę czytałam przez kilka wieczorów. Treść momentami nużyła, a nawet męczyła. Wewnętrzna forma książki również średnio przypadła mi do gustu - rozdziały zawierały pomieszane losy głównych bohaterów, wspomnienia zmiksowane były z czasami teraźniejszymi; często nie wiedziałam już, o której postaci aktualnie czytam. Styl pisania autorki był dziwny, zniechęcały mnie często obcojęzyczne zdania (nieprzetłumaczone na język polski). Pomysł na fabułę Helbig miała ciekawy, ale jego wykonanie mnie jednak nie zachwyciło.

      ,,Niebko" jest metaforą utraconego skarbu, upragnionego raju, wspomnieniem szczęśliwego dzieciństwa. To istota poszukiwania własnej tożsamości. Waldek ostatecznie sam już nie wiedział czy jest Niemcem czy Polakiem, zgubił własne ,,ja". Lektura opowiada o poplątanych dziejach kilku pokoleń, jest namiastką sagi rodzinnej. Oceniam książkę 6/10.

Książka bierze udział w wyzwaniu: POLACY NIE GĘSI III

Religa. Biografia najsłynniejszego polskiego kardiochirurga & Religa. Człowiek z sercem w dłoni

Hej!

Po obejrzeniu filmu Bogowie koniecznie chciałam poznać więcej szczegółów z życia Religi. Zaległości nadrobiłam w ostatnim czasie.

 

Tytuł: ,,Religa. Biografia najsłynniejszego polskiego       

         kardiochirurga"

Autorzy: Dariusz Kortko, Judyta Watoła

Rok wydania: 2014

Ilość stron: 320

Okładka: miękka

          Książka podzielona została na kilkanaście rozdziałów. Z uwagą czytałam: o dzieciństwie Religi, jego młodości, zainteresowaniu medycyną, a następnie polityką oraz nieuleczalnej chorobie, która zabiła profesora. Najbardziej podobały mi się ciekawostki z życia prywatnego kardiochirurga, a znalazłam ich w lekturze bardzo dużo, np. Religa uwielbiał szybką jazdę samochodem - potrafił trasę z Warszawy do Zabrza przejechać w niecałe 2 h!

         Biografia najsłynniejszego polskiego lekarza to coś więcej niż wspomnienie o wybitnym rodaku. Czytelnik może dowiedzieć się wielu faktów historycznych dotyczących transplantacji serc na świecie. Ponadto, książka zawiera istotne informacje o rozgrywkach politycznych w rządzie, korupcji. Przerażają wiadomości o doktorze podejrzanym o zabójstwo - Mirosławie Garlickim i wyburzonym w 2014 r. (budowanym przez 40 lat) zabrzańskim centrum medycznym, w które zainwestowano miliardy złotych. Ogromne kwoty pieniężne przeznaczone na ważne inwestycje rozpłynęły się w powietrzu, a osoby oskarżone o przyjęcie łapówek i machlojki stały się szybko niewinne. 

      Z lekturą spędziłam bardzo miło czas, wiele rozdziałów mnie wzruszyło, inne natomiast ogromnie rozśmieszyły. Książka zawiera mnóstwo zdjęć. Jak dla mnie minusem było jedynie zestawienie dzieła w dwóch czasach nawiązujących do tego samego kontekstu - często jeden akapit napisany był w trybie przeszłym, a kolejny w teraźniejszym, by za chwilę znów wrócić do formy przeszłej. Być może spowodowane było to wstawianiem na przemian tekstu przez obu autorów. Moja ocena to: 8/10.

Dzieło bierze udział w wyzwaniu: POLACY NIE GĘSI III

  Tytuł: ,,Religa. Człowiek z sercem w dłoni"

  Autor: Jan Osiecki

  Rok wydania: 2014

  Ilość stron: 206

  Okładka: miękka

         Ta lektura pomogła stworzyć scenariusz do filmu ,,Bogowie". Książka jest wywiadem, który przeprowadził w 2009 r. z kardiochirurgiem - Jan Osiecki. Na rozmowę z dziennikarzem profesor zgodził się podczas swojej choroby... kilka miesięcy przed śmiercią. ,,Religa. Człowiek z sercem w dłoni" przypadła mi do gustu bardziej niż przeczytana wcześniej biografia. Szczere odpowiedzi lekarza na proste pytania były niezwykle interesujące. Pomimo tego, że lektura zawierała mniej szczegółów z życia, przeczytałam ją z jeszcze większym entuzjazmem. 

       Dzieło podzielone zostało na 3 części (opowieści Religi o: medycynie, polityce i życiu prywatnym). Znakomitym dodatkiem były zdjęcia z archiwum doktora oraz listy znanych osób (np. Wałęsy czy Kaczyńskiego) na temat lekarza. Profesor nie bał się trudnych zagadnień, zwierzał się ze swoich pasji i nałogów (dziennie potrafił wypić nawet 30 szklanek mocnej kawy!). Dowiedziałam się również istotnej informacji, że głównym celem lekarskiej kariery Religi było stworzenie sztucznego serca i robota ułatwiającego pracę kardiochirurga. Profesor wierzył, że transplantacje serca w Polsce pojawią się prędzej czy później, on je tylko przyśpieszył, a dzięki nim uzyskał sławę, która okazała się być przepustką do dalszych badań naukowych. Dodatkowo, bardzo doceniłam postać żony Religi - Anny. Kobieta przez wiele długich lat sama zajmowała się domem i dziećmi, mąż dojeżdżał do niej czasami na weekendy, ale zdarzało się, że gdy dotarł do Warszawy, otrzymywał pilny telefon z Zabrza, więc witał, a zarazem żegnał się z ukochaną i wracał z powrotem do odległego szpitala.

        Zachęcam do zapoznania się z książką opowiadającą o jednym z najsłynniejszych Polaków. Warto wiedzieć, że jedynie Jan Paweł II i Zbigniew Religa jako jedyni do tej pory rodacy doczekali się za życia szkół ze swoim nazwiskiem jako patronem. W tym roku minie już 6 lat od śmierci naszego wybitnego lekarza. Profesor nie bał się śmierci, swoją chorobę traktował z uśmiechem. Religa pozostawił po sobie rozbudowane centrum medyczne na Śląsku oraz wybitnych następców w dziedzinie kardiologii. Jako pierwszy polski uczony postanowił zmienić system hierarchii w pracy. Starał się traktować pracowników kliniki z szacunkiem, uczył ich nie tylko teorii, ale przede wszystkim praktyki. Najmłodszym asystentom pozwalał operować już w wieku 20kilku lat, kiedy w pozostałych szpitalach normą było niedopuszczanie studentów do zabiegów z powodu braku doświadczenia (więc nigdy nie mogli go zdobyć). Religa starał się pomóc każdemu choremu na serce człowiekowi, nie zwracał uwagi na wiek pacjenta. Humor i dobre słowo dla otaczających go przyjaznych ludzi były cechą rozpoznawczą doktora nawet po 3 przepracowanych bez snu dobach. Uważam, że tak znakomity życiorys warto znać. Zdjęcie z okładki zostało zrobione w 1987 r. To jedno ze stu najważniejszych fotografii wszech czasów według magazynu National Geographic. Część dochodu ze sprzedaży książki przeznaczona jest na rzecz Fundacji Rozwoju Kardiochirurgi w Zabrzu. Moja ocena dzieła w formie wywiadu to 10/10.

Lektura bierze udział w wyzwaniach: POLACY NIE GĘSI III, CZYTAM ZEKRANIZOWANE POWIEŚCI.